Κωμικοτραγικά Δρώμενα

Το blog αυτό έκλεισε και αντ'αυτού χρησιμοποιώ το unionist-greece.blogspot.com.

Εχαριστώ

Unionist

Η μάχη για τη Προεδρία στη Νέα Δημοκρατία και οι τακτικές των δύο υποψηφίων φαίνεται οτι κρύβουν μαθήματα για μέλλοντικούς υποψηφίους. Οι τάσεις όπως διαγράφονται από τις εβδομαδιαίες δημοσκοπήσεις, καθώς και το μεγάλο ρεύμα του Αντώνη Σαμαρά είναι ενδεικτικά της απήχησής του στην κοινωνία . Από την άλλη πλευρά, ευλόγως πολλοί θα αναρωτιούνται ποιές ήταν οι συγκυρίες οι οποίες έφεραν την υπεροχή Σαμαρά. Σήμερα, ανεξάρτητα του τελικού αποτελέσματος, είναι ξεκάθαρο ότι όχι μόνο ο Αντ. Σαμαράς έκανε σωστές κινήσεις στην προεκλογική του εκστρατεία, αλλα και ότι η κα Μπακογιάννη έκανε λάθη. Αυτά τα λάθη πρέπει να εξετάσουμε.

Το πρώτο μεγάλο τακτικό λάθος ήταν οι 1000 υπογραφές συνέδρων που συνόδεψαν την δήλωση υποψηφιότητας της κας Μπακογιάννη. Ο λόγος που καταλογιζεται ως λάθος είναι διότι εξελήφθησαν ως προκλητικές και είχαν ως αποτέλεσμα να συσπειρώσουν τα απέναντι στρατόπεδα. Επιπλέον, το γεγονός ότι οι 1000 αυτές υπογραφές κατατέθηκαν ήδη δέκα μέρες μετά τις εκλογές δημιούργησαν υποψίες οτι η κα Μπακογιάννη ξεκίνησε τη συλλογή υπογραφών ήδη πριν από την παραίτηση του Κων. Καραμανλή, ζημιώνοντας έτσι την ενότητα της παράταξης.

Δέυτερον, συχνά χρεώνεται στην κα Μπακογιάννη το ότι φάνηκε επιφυλακτική ως προς το ενδεχόμενο η βάση του κόμματος να εκλέξει τον επόμενο Πρόεδρο. Η άποψη αυτή βασίστηκε στη δική της φράση 'δεν είναι κουρελόχαρτο το καταστατικό', αλλά και στη εμμονή του κου Μειμεράκη να υποστηρίζει ότι 'τα καταστατικά αποφασιζονται σε περιόδους ηρεμίας, για να εφαρμόζονται σε περιόδους κρίσεων'. Και οι δύο αυτές απόψεις παραγνώρισαν το γεγονός οτι το καταστατικό, κουρελόχαρτο μεν δεν ήταν, αλλα θεωρείτω από την πλεοψηφία της βάσης ως ξεπερασμένο.

Δεν ήταν όμως, κατα την άποψή μου τόσο αυτή η κίνηση που χρεώνεται ως λάθος στην κα Μπακογιάννη, όσο η θέση της να εκλεγεί ο Πρόεδρος απο το Συνέδριο και αργότερα ο ίδιος να δρομολογήσει διαδικασίες για την εκλογή από τη βάση. Η θέση αυτή δήλωνε με τον πιο εμφανή τρόπο ότι η ίδια ήθελε να υπερσκελίσει την αμερόληπτη έκφανση της βάσης της Νέας Δημοκρατίας, οργανώνοντας ένα συνέδριο υπό τον έλεγχο της, αφού ο μηχανισμός της την έχει ήδη φέρει στην αρχηγία του κόμματος. Ο Αντώνης Σαμαράς αντέκρουσε τη προσπάθεια της αυτη με τη φράση του 'φοβάμαι ότι έτσι από τους περισσότερους, θα πάμε στους λιγότερους'.

Τρίτον, ο τρόπος με τον οποίο κάλυψε την άκομψη επίθεση του κου Μειμαράκη στο Συνέδριο για τη διαδικασία εκλογής διμηούργησε υπόνιες ότι ο τελευταίος τέλεσε μια τέτοια πράξη κατ'εντολή της κας Μπακογίαννη. Η επίθεση αυτή, σε μια χρονικά λάθος στιγμή (όταν δηλαδή αποφασιζόταν η διαδικασία εκλογής του Προέδρου) άφησε κακή γεύση στο κοινό της Νέας Δημοκρατίας και επιπλέον συσπήρωσε ακόμα περισσότερο το στρατόπεδο του Αντ. Σαμαρά.

Τέταρτον, η απουσία πολιτικού λόγου. Η κα Μπακογιάννη έδειξε απο την αρχη οτι θα περιοριζόταν σε κυβερνητικές θέσεις και αγνόησε ότι οι ψηφοφόροι στις εσωκομματικές και εθνικές εκλογές δεν ψηφίζουν πάντα με τα ίδια κριτίρια. Το γεγονός αυτό άφησε ένα ξεκάθαρο κενό το οποίο ο Αντ. Σαμαράς κάλυψε επιτυχώς, έτσι θέτοντας τους όρους της συζήτησης (κοινωνικός φιλελευθερισμός/ιδεολογία ΝΔ/παραδοσιακοί ψηφοφόροι) και δημιουργώντας μια ξεκάθαρη δυναμική υπερ του.

Πέμπτον, το μεγαλύτερο λάθος της κας Μπακογιάννη ήταν η εμμονή της να θυμίζει το 93 ως απάντηση σε ότι έκανε ή έλεγε ο κος Σαμαράς. Οι αναφορές αυτές γίνοντας είτε από την ίδια τη κα Μπακογιάννη, είτε από το στενό της κύκλο. Η εμμονή αυτή έκανε, κατάρχάς, το επιχείρημα αυτό να ξεθωριάσει γρήγορα στα αυτιά των ψηφοφόρων. Δεύτερον, αγνόησε η κα Μπακογιάννη και το επιτελείο της ότι, μετά από μια τόσο βαριά ήττα όπως αυτή της 4ης Οκτωβρίου, λιγο ενδιαφέρει τη βάση της Νέας Δημοκρατίας το τι έκανε ο Αντ. Σαμαράς το 93, εφόσον σήμερα μπορεί και πάλι να εμπνέυσει το σεβασμό των ψηφοφόρων και πάλι. Εν ολίγοις, η κα Μπακογίαννη πλήρωσε την ανυπομονισία της να γίνουν εκλογές όσο το δυνατόν συντομότερα και με οποιοδήποτε τίμημα.

Το αν τα λάθη αυτά θα αποβούν μοιραία, θα αποδειχθεί την επομένη των εκλογών. Ως τότε, καλό είναι να γίνουν μάθημα και στους υποψηφίους του μέλλοντος.

Ευχαριστώ

Ο γνώριμός σας Unionist

Οπου σταθει και οπου βρεθει ο κος Ανδριανοπουλος λεει τα ιδια δειαρκως:

"Για κάποιον δυσεξήγητο λόγο τα στελέχη της ΝΔ απεχθάνονται τις φιλελεύθερες επιλογές επιμένοντας σε ένα θολό κρατικίστικο λαικισμό. Πολλοί διαδηλώνουν την ανάγκη ανασυγκρότησης της παράταξης πάνω στις γραμμές ενός φιλολαικού, δήθεν κοινωνικότερου, προφίλ. Κι εκστομίζουν λογής ασυναρτησίες περί κοινωνικού φιλελευθερισμού καθώς και άλλα τινά παρόμοια περίεργα."

Αγαπητε κε Ανδριανοπουλε

Τον κοινωνικο φιλελευθερισμο δεν τον επικαλειται μονο ο Αντωνης Σαμαρας, αλλα και η κορη του πολιτικου ανδρος που σας ανεδειξε και πιθανοτατα η προτιμηση σας για αρχηγο της ΝΔ (το τελευταιο δεν το εχω εξακριβωσει, παντως θα με εξεπλητε αν δεν ηταν ετσι).

Η ειδοποιος διαφορα ειναι οτι η κα Μπακογιαννη ουδεποτε ανελυσε τι εστι κοινωνικος φιλελευθερισμος καθ'αυτην, και οδηγει πολλους απο εμας στο συμπερασμα οτι ισως δεν γνωριζει και τι ειναι. Αν αυτο σας φαινεται υπερβολικο, σκεφτειτε οτι καποιος ο οποιος αποφευγει να ανοιχτει σε μια περιοχη (εν προκειμενω την οικονομια) ειναι διοτι δεν θελει να ερθει αργοτερα σε δυσκολη θεση εαν ρωτηθει επ'αυτου και δεν γνωριζει πως να απαντησει.

με δεδομενα ολ'αυτα, ισως θα μπορουσατε να πεισετε την κα Μπακογιαννη να προβαλει τον νεοφιλελευθερισμο ως δικη της πολιτικη πλατφορμα και να βγει να τον υποστηριξει δημοσια. Δεν σας εγγυουμαι οτι θα αγγιξει τις καρδιες των ανθρωπων, αλλα τουλαχιστον θα δουμε επιτελους προεκλογικη εκστρατεια με πολιτικο λογο και απο τις δυο πλευρες (και οχι μονο μια οπως τωρα). Καλυ σας τυχη στην προσπαθεια σας να πεισετε

Unionist

Η διαδρομή του Αντώνη Σαμαρά έχει απ' όλα: Ελπίδες, προσδοκίες, επιτυχίες αλλά και διαψεύ
σεις. Ισως γι' αυτό τα βήματά του είναι πλέον τόσο προσεκτικά.

Του Χ.Α. Χωμενίδη

Δεν χρειάζεται να συμπαθεί κανείς τον Αντώνη Σαμαρά για να αναγνωρίσει ότι η εμφάνισή του καμιά σχέση δεν έχει με του μέσου συνομηλίκου του εξηντάρη. Περνιέται άνετα κατά μια δεκαπενταετία νεότερος. Λες και όχι μόνο ο πολιτικός αλλά και ο βιολογικός χρόνος πάγωσε για εκείνον περί τα μέσα της δεκαετίας του '90 και ξανάρχισε να μετράει πολύ πρόσφατα, με την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή. Κατά βάθος, ίσως ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς θα επιθυμούσε να γυρίσει το ρολόι ακόμα πιο πίσω: Τότε που ήταν πρωτοκλασάτο στέλεχος της κυβέρνησης Μητσοτάκη και προαλειφόταν για διάδοχός του. Και γιατί να μην προαλείφεται; Από πολλές απόψεις αποτελούσε ό,τι καλύτερο είχε να παρουσιάσει η συντηρητική παράταξη: Γόνος μιας από τις ελάχιστες γνησίως αριστοκρατικές οικογένειες της Ελλάδας, όχι όμως εκφυλισμένο σκυλάκι σαλονιού - με μιαν αυτόφωτη, ίσα ίσα, προσωπικότητα που φάνταζε αντάξια της κληρονομιάς του. Ικανός να κινείται με την ίδια άνεση τόσο στις συναντήσεις της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ όσο και στα χωριά της Μεσσηνίας. Να διαπρέπει ακαδημαϊκά αλλά και να τα σπάει στα μπουζούκια, στο πλευρό μάλιστα των ζουμερότερων κοριτσιών της γενιάς του. Βουλευτής από τα είκοσι έξι του, υπουργός Εξωτερικών πριν από τα σαράντα του, έβλεπε κάθε μέρα που περνούσε τα πανιά του να φουσκώνουν ...;

Θυελλώδης άνεμος
Και ξαφνικά (ξαφνικά για τους απλούς πολίτες, εννοείται), ο άνεμος από ούριος έγινε θυελλώδης. Υπαγορεύτηκε η αποπομπή του από το υπουργείο Εξωτερικών το 1992 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ή υπήρξε «άδειασμα» τού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στον μέχρι τότε εκλεκτό του; Καβάλησε ο Αντώνης Σαμαράς το καλάμι και αποφάσισε να το παίξει μακεδονομάχος -επηρεασμένος κι απ' τα «Μυστικά του Βάλτου» της προγιαγιάς του, Πηνελόπης Δέλτα- ή υπερασπίστηκε απλώς σθεναρά τις αποφάσεις του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών σχετικά με το Σκοπιανό; Και για την ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 1993 ευθυνόταν η Πολιτική Ανοιξη ή ήταν αναπόφευκτη συνέπεια της διακυβέρνησης Μητσοτάκη; Το πείραμα της Πολιτικής Ανοιξης σίγουρα έχει αφήσει στον Αντώνη Σαμαρά και όμορφες αναμνήσεις. Ποιανού άλλου κόμματος η ίδρυση χαιρετίστηκε με δήλωση του νομπελίστα Οδυσσέα Ελύτη; Ποιος άλλος αρχηγός κατάφερε να προσελκύσει τόσο ετερόκλιτες προσωπικότητες, με προεξάρχοντα τον ήρωα του αντιδικτατορικού αγώνα και βουλευτή έως τότε της Αριστεράς, Ανδρέα Λεντάκη; Η απόπειρα «υπέρβασης» των παρωχημένων -υποτίθεται- διαχωριστικών γραμμών και διαμόρφωσης μιας εναίας ταυτότητας με χαρακτηριστικά δανεισμένα από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα τελικά δεν απέδωσε. Η ρήση του Ευάγγελου Αβέρωφ για το μαντρί και το λύκο επιβεβαιώθηκε για μία ακόμα φορά. Η πιο χειροπιαστή ίσως πρωτοβουλία της Πολιτικής Ανοιξης -πριν αποτύχει στις εκλογές του 1996 και στις ευρωεκλογές του 1999- στάθηκε η ανάδειξη του Κωστή Στεφανόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Στο συνέδριο του 1997, ο Νικήτας Κακλαμάνης εισηγήθηκε -εν μέρει και σαν λύση σωτηρίας για το κόμμα- την υιοθέτηση ακραίων εθνικιστικών θέσεων, που έφταναν μέχρι το αίτημα αυτονόμησης της Βορείου Ηπείρου. Ο Αντώνης Σαμαράς το αρνήθηκε διαρρήδην. Από το να μεταλλαχθεί στη συνείδηση της κοινής γνώμης σε έναν Ελληνα Λεπέν, προτίμησε να κατεβάσει τα ρολά της Ανοιξης και να πέσει σε χειμερία νάρκη ...; Η υπομονή αποτελεί μια από τις πολυτιμότερες αρετές για έναν πολιτικό. Εάν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ιδιώτευε από το 1963 έως το 1974 στο Παρίσι, γιατί να μην περιμένει ο Αντώνης Σαμαράς μέχρι το 2004 προκειμένου να συμπεριληφθεί στο ευρωψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας και έως το 2009 για να ξαναμπεί σε κυβέρνηση; Στην εγκατάστασή του πάντως στο υπουργείο Πολιτισμού δόθηκαν πανηγυρικές διαστάσεις και στις πρώτες αποφάσεις του ευρεία δημοσιότητα. Και είναι αλήθεια πως το να εξοικονομήσεις -εν καιρώ βαθιάς κρίσης- τα έξι εκατομμύρια ευρώ που θα διετίθεντο για τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης συμβάλλει εντυπωσιακά στην τόνωση της δημοτικότητάς σου. Εάν δε λύσει σύντομα τον αποκλεισμό του Ιερού Βράχου από τους απεργούς, σίγουρα θα κερδίσει επιπλέον πόντους ...;

Ιστορική δικαίωση (;)
Από αποδιοπομπαίος τράγος άσωτος υιός. Από άσωτος υιός «δελφίνος»; Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να αντιληφθεί κανείς ότι η ιστορική δικαίωση του Αντώνη Σαμαρά θα 'ναι το να βρεθεί -όποτε τεθεί θέμα ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία-αντίπαλος της Ντόρας Μπακογιάννη. Πλέκοντας το εγκώμιο του Κώστα Καραμανλή, στηρίζοντάς τον στα δύσκολα, σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί: Στο να λάβει το χρίσμα της μίας από τις δύο πτέρυγες -«τζάκια» που εδώ και δεκαετίες συνυπάρχουν στην Κεντροδεξιά. Και, με τη στήριξη των καραμανλικών, να καταστεί εκείνος η εναλλακτική του Γιώργου Παπανδρέου, με τον οποίον -πριν από σαράντα χρόνια- συγκατοικούσαν στους φοιτητικούς κοιτώνες του Πανεπιστημίου Αμχερστ ...; Θα ξαναηχήσει άραγε το σύνθημα «Ελλάς Ελλάς, Αντώνης Σαμαράς», που κάποτε συνόδευε κάθε δημόσια εμφάνισή του; Ο ίδιος τοποθετεί προς το παρόν προσεκτικά και σχετικά αθόρυβα τα πιόνια του στη σκακιέρα και αποφεύγει κάθε κίνηση που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως πρόκληση. Γεννημένος σπρίντερ, έχει γίνει -θέλοντας και μη- μαραθωνοδρόμος. Και εύχεται η ζωή να μη θελήσει να του υπενθυμίσει για δεύτερη φορά ότι ο αληθινά ευγενής παίκτης δεν φαίνεται στη νίκη αλλά στην ήττα ...;
Από τον ''Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής''

"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" 16/03/200