Κωμικοτραγικά Δρώμενα

Αλλαγή διεύθηνσης

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010 5:30 πμ |

Το blog αυτό έκλεισε και αντ'αυτού χρησιμοποιώ το unionist-greece.blogspot.com.

Εχαριστώ

Unionist

Αντί να πάει στη Βόννη, κάθεται και ζημώνει

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009 10:12 μμ |

Ναι, είναι πραγματικότητα, η Ντόρα Μπακογιάννη πλέον δεν θα συνοδέψει τον νεοεκλεγή Πρόεδρο της Νεας Δημοκρατίας (ΝΔ) Αντ. Σαμαρά στη Βόννη για το συνεδριο του Ευρωπαικού Λαικού Κόμματος (ΕΛΚ). Η κίνηση που πριν από λίγες μέρες όλοι οι οπαδοί του κόμματος είχαμε χαιρετήσει ως ενωτική και μεγαλοπρεπή, τώρα φαίνεται ότι δεν βρίσκεται στις προταιρεότητες της κας Μπακογιάννη.

Η εξέλιξη αυτή ήρθε δύο μέρες αφού η Εφημερίδα 'Το Έθνος' αποκάλυψε ένα απόρρητο έγγραφο που έκανε λόγο παραχωρήσεις εκ μέρους της Ντ. Μπακογιάννη (ως ΥΠ.ΕΞ.) προς τον Σκοπιανό ομόλογό της Α. Μιλοσόσκι πέρα απο την Ελληνική κόκκινη γραμμή, και μία μέρα αφού η Ριγήλης φάνηκε να παίρνει αποστάσεις από την πρ Υπουργό. Τελικώς η κα Μπακογιάννη, ενώ είχε συμφωνήσει να συμμετάσχει στο Συνέδριο του ΕΛΚ στο πλευρό του Αντ. Σαμαρά, έκανε πίσω επικαλούμενη λόγους υγείας.

Πολλοί ίσως πουν πως η στάση της πρ. Υπουργου δεν είναι παρά μόνο μια κίνηση αυτοπροστασίας. Άλλοι όμως ίσως το εκλάβουν ως την πρώτη της αντιδραστική κίνηση ενάντια στην νέα ηγεσία της Ριγήλης. Ακόμα χειροτερα, το γεγονός αυτό ίσως αποδεικνύει ότι η ενότητα του κόμματος είναι ακόμα εύθραυστη και η κα Μπακογιάννη είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμη να χρησιμοποιήσει το πολιτικό της κεφάλαιο για να εκβιάσει τον νέο Πρόεδρο του κόμματος (θυμίζουμε την αναφορά του αδελφού της Κυρ. Μητσοτάκη για «δύο τάσεις» στη ΝΔ και την μη-αποδοκιμασία της στην παραίτηση δύο στελεχών του κόμματος από την επαρχία).

Επειδή πιστεύω (και είναι προφανές) ότι το πολτικό κεφάλαιο κάθε πολιτικού πηγάζει από την απήχησή του στη βάση του κόμματος, εαν θέλει η κα Μπακογιάννη να μετριάσει τις υποψίες περί υπονόμευσης προς τον Πρόεδρο του κόμματος, τότε θα είναι υποχρεωμένη να κάνει κάποιες απαραίτητες κινήσεις που θα περάσουν στους ψηφοφόρους της ένα μήνυμα ενότητας. Παράλληλα όμως πρέπει την ίδια ενωτική στάση να υποδείξει και στα στελέχη που προσκεινται σ'αυτην (ή όσα της απομένουν).

Πρώτον, να μην κρύβεται. Εαν κρύβεται δείνει την εντύπωση οτι, πρώτον, είναι καταβεβλημένη από το αποτέλεσμα και, δεύτερον, οτι σκέφτεται τις επόμενες κινήσεις της. Επιπλέον δείχνει οτι αποφέυγει την αντιπαράθεση λόγω του δημοσιεύματος του 'Έθνους'. Όλα αυτά μπορεί η κα Μπακογιάνη να τα αποφύγει κάνοντας δημόσιες εμφανίσεις και φορώντας το συνηθισμένο της χαμόγελο. Οι εμφανίσεις της αυτές θα πρέπει να είναι πολιτικά ουδέτερες, για παράδειγμα, παρουσιάσεις, εκδηλωσεις, επισκέψεις υπό τα φώτα της δημοσιότητας.

Δέυτερον, να αφήσει να περάσει χρόνος χωρίς να προκαλέσει. Δεν λέω φυσικά οτι αργότερα θα μπορεί να προκαλεί ανενόχλητη, αλλα τουλάχιστον θα έχει μεγαλύτερη ευχέρια κινήσεων. Τωρα δεδομένου του φορτισμένου κλίματος καλό θα ήταν να αποφύγει δηλώσεις και κινήσεις που μπορουν να παρερμηνευτούν. Πρέπει να αφήσει να περάσει χρόνος.

Τρίτον, να δώσει πλήρη συνέντευξη σε λίγες μέρες, όπου θα δηλώσει και πάλι την αδιαμφισβήτητη στήριξή της στο πρόσωπο του Αντ. Σαμαρά και θα καταδικάσει τις αποχωρήσεις στελεχών. Καλό θα ήταν να αποφύγει τις αναφορές του αδερφού της σε 'τάσεις', όχι επειδή είναι απαραίτητα λαθος σαν ανάλυση αλλά για να μήν παρερμηνευτεί.

Τέταρτον να εμποδίσει τον πατέρα της Κων. Μητσοτάκη από το να κάνει οποιαδήποτε εμπρηστική δήλωση που θα έχουν ως αποτέλεσμα την πολιτική απομόνωσή του, αλλά ίσως και τη δική της.

Η κα Μπακογιάννη αναμφισβήτητα βρίσκεται σε μια απο τις δυσκολότερες στιγμές της πολιτικής της καριέρας, αν όχι τη δυσκολότερη. Όχι μόνο έχασε την αρχηγία, αλλά και αντιμετωπίζει μια βαριά κατηγορία για την στάση της απέναντι στον Ελληνικό λαό και τον πρ. Πρωθυπουργό που της εμπιστεύτηκε το χαρτοφυλάκιο του ΥΠΕΞ.

Η πολιτική είναι μια ενασχόληση για γερά στομάχια και μόλις δίαλεξε να δείξει στην κα Μπακογιάννη το σκληρό της πρόσωπο. Τώρα είναι η ώρα η κα Μπακογιάννη να βάλει τα δυνατά της και να αποδείξει σε όλους οτι είναι μια πολιτικός με γερά νεύρα.

Νέα Δημοσκόπηση - Δήμος Αθηναίων

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009 5:31 πμ |

Ξεκίνησα σήμερα μια νέα δημοσκόπηση στον ιστοτοπο http://greekpolitics-unionist.blogspot.com/ για να καταγράψω τις τάσεις γύρω απο την αυριανή υποψηφιότητα της ΝΔ στο Δήμο Αθηναίων. Είστε όλοι ευπρόσδεκτοι να συμμετέχετε μαζικά και να την προωθήσετε όσο γίνεται.

Θα ήθελα να τονίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν αποσκοπώ στο να δημιουργήσω κλίμα αμφισβήτησης ενάντια στην παραμονή του Νικ. Κακλαμάνη, τον οποίο θα στηρίξω με όλες μου τις δυνάμεις εαν είναι εκ νέου υποψήφιος στο Δήμο. Πιστεύω κι εγώ, όπως κι εσείς ότι καθώς η ΝΔ βρίσκεται πλέον στην Αντιπολίτευση είναι ευκαιρία να αρχίσει και πάλι την ανοδική πορεία και οι Δημοτικές εκλογές θα αποτελέσουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία η ΝΔ να στείλει ένα μήνυμα στο ΠΑΣΟΚ και όλους τους αντιπάλους της ότι είναι δυνατή και έχει απήχηση στην κοινωνία και τον απλό πολίτη.

Παρά τ'αύτα όμως δεν μπορούμε να μην εκφράσουμε έναν υγιή προβληματισμό σχετικά με το αν υπάρχουν διαφορετικές ιδέες γύρω από την επόμενη υποψηφιότητα στον Δήμο Αθηναίων. Μην ξεχνάτε ότι τα δημοσιέυματα γύρω από ατο θέμα είναι πολλά, όπως είναι και τα διάφορα ονόματα που ακούγονται (δείτε παρακάτω για τα σύντομα βιογραφικά). Με τη συμμετοχή σας σ'αυτήν τη δημοσκόπηση μπορείτε να δώσετε τη δική σας απάντηση σε όλα τα παραπάνω.

Θα μπορούσατε επίσης κάτω από αυτήν την ανάρτηση να εκφέρετε την άποψη σας περι του θέματος εκτενέστερα. Σας παρακαλώ θερμά να είστε κόσμιοι όταν το κάνετε ειδάλλως το σχόλιο θα διαγραφεί (μόνο στην Ελλάδα δυστυχώς πρέπει να το κάνουμε τέτοια παράκληση, οπουδήποτε αλλού εξυπακούεται).

Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για τη συμμετοχή και σε όσους θελήσουν να την προωθήσουν: http://greekpolitics-unionist.blogspot.com/

Κοιτάξτε παρακάτω για τα σύντομα βιογραφικά όλων των πιθανολογούμενων υποψηφίων.

Νικ. Κακλαμάνης: Δήμαρχος Αθηναίων, πρ. Βουλευτής Ά Αθηνών πρ. Υπουργός Υγείας

Δημ. Αβραμόπουλος: Βουλευτής Ά Αθηνών, πρ. Δήμαρχος Αθηναίων, πρ. Υπουργός Τουρισμού, Υγείας

Ντ. Μπακογιάννη: Βουλευτής Ά Αθηνών, πρ. Δήμαρχος Αθηναίων, πρ. Υπουργός Πολιτισμού, Εξωτερικών.

Αρ. Σπηλιωτόπουλος: Βουλευτής Β Αθηνών, πρ. Υπουργός Τουρισμού, Παιδείας

Μιχ. Λιάπης: πρ. Βουλεύτης Β Αθηνών, πρ. Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών, Πολιτισμού

Κων. Χατζηδάκης: Βουλευτής Β Αθηνών, πρ. Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών, Ανάπτυξης, πρ. Ευρωβουλευτής

Παν. Παναγιωτόπουλος: Βουλευτής Β Αθηνών, πρ. Υπουργός Απασχόλησης

Αργ. Ντινόπουλος: Βουλευτής Β Αθηνών, Πρ. Δήμαρχος Βριλισσίων, πρ. Νομαρχιακός Σύμβουλος

Ροδ. Κράτσα: Ευρωβουλευτής, Αντιπρόεδρος Ευρ. Κοινοβουλίου, πρ. Δημοτική Σύμβουλος Αθηναίων

Φωτ. Πιπιλή: Βουλευτής Ά Αθηνών, πρ. Δημοτική Σύμβουλος Αθηναίων

Κυρ. Μητσοτάκης: Βουλευτής Β Αθηνών

Γιαν. Δασκαλάκη: πρ. Βουλευτής Ά Αθηνών, πρ. Προεδρος Οργανώτικης Επιτροπης Ολυμπιακών Αγώνων 2004, πρ. Δημοτική Σύμβουλος Αθηναίων

Νικ. Χατζηνικολάου: Δημοσιογράφος

Γιωρ. Τράγκας: Δημοσιογράφος

Άλλος/η: είστε ευπροδεκτοι μαζί με την άποψη σας για τους παραπάνω να προτέινετε κάποιον άλλο πιθανό υποψήφιο.

Σας ευχαριστώ
Ο γνώριμός σας Unionist

http://greekpolitics-unionist.blogspot.com/

Έκανε όντως λάθος ο Κυριάκος; (o Κασσίμης; ο Κοκκινούλης;)

Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009 6:49 πμ |

Η επιλογη του Κυριακου να μιλησει για "δυο τασεις" μεσα στη Νεα Δημοκρατια, μια κεντρώα και μια - κυριαρχη - κεντροδεξια, εγιναν δεκτες με κριτικη και ίσως αρχίζουν ήδη να σπείρουν φήμες για διχασμό και υπονομεύσεις απο το Μητσοτακικό μπλοκ.

Για να'μαι απόλυτα ειλικρινής, όπως όλοι γνωρίζετε όσοι διαβάσατε προηγούμενες αναρτήσεις μου, στήριξα Σαμαρά αλλά δεν νομίζω οτι ο Κυριάκος είπε κάτι το εξωφρενικό (αυτο επισης ισχυει για ολες τις δηλωσεις που εχει πει ο Κυριακος απ'οταν ασχοληθηκε για πρωτη φορα με την πολιτικη).

Είναι πραγματικότητα οτι στη Νέα Δημοκρατία υπάρχει ένα φάσμα ιδεών που ξεκινάει από το κέντρο και φτάνει μέχρι τη δεξιά. Μέχρι προσφάτως, στην ΝΔ κανείς έβρισκε ακόμη και βασιλικούς εωσότου αυτοί μετακινήθηκαν προς το Λαος (ίσως κανείς να έλεγε οτι έμειναν και μερικοι).

Στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές αναδείχθηκαν οι δύο πιο κυρίαρχες ιδέες, αυτή του Νεοφιλελευθερικού κέντρου και αυτή της Λαικής δεξίας. Δεν σημαίνει αυτό απαραίτητα οτι εκφράζουν είτε η μια είτε η άλλη όλους τους ψηφοφόρους της ΝΔ. Προσωπικά δεν με εκφράζει απόλυτα καμία, έτσι έκανα την επιλογή μου βασισμένος σε προσωποκεντρικά αλλά ΚΑΙ τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά των υποψηφίων.

Ο Κυριάκος, κατά την άποψή μου είπε ο,τι είπε επειδή αυτό τον προέταξε να κάνει ο πατέρας του, όπως κάνει κάθε φορά που θέλει οι ιδέες του να ακούγονται καινούργιες και να έχουν απήχηση στους νεους: βάζει τον Κυριάκο να τα λέει (υπενθυμίζουμε ότι ο πατέρας Μητσοτάκης έχει αναφερθεί στο παρελθόν σε δύο κόμματα εντός της ΝΔ: της ΝΔ και των Νεοφιλελευθέρων).

Ο τρόπος με τον οποίο τα εξέφρασε όμως δεν ηταν εκτός της πραγματικότητας. Σίγουρα, επίσης, δεν προκαλούν στον ίδιο βαθμό που προκάλεσε η φράση του Βενιζέλου περί άλλου ρεύματος μέσα στο Πασοκ (του οποίου εκείνος αυτοανακυρήχτηκε 'εκφραστής'). Σε καμια περίπτωση δεν έφτασε τη γελοιοτητα του Θ. Κασσιμη ο οποίος ανέφερε ακόμα και μετά τις εκλογές οτι η ΝΔ αποτελείται πλέον από οπαδούς του ΚΕΠ και της ΠΟΛΑΝ!

Θα περιμένουμε να δούμε άλλες δηλωσεις είτε του Κυριάκου είτε άλλων στελεχών για να κρίνουμε την τελική τους στάση.

Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009 3:20 μμ |

Οι εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας υπήρξαν μια ιστορική στιγμή για την παραταξή μας διότι έδωσαν την ευκαιρία στην βάση του κόμματος να εκφράσει την επιλογή του για την μελλοντική πορεία του κόμματος μας.

Όλοι όσοι συμμετείχαμε σ'αυτή η διαδικασία πιστεύουμε οτι θα κάνει την παραταξή μας ακόμα πιο δυνατή στο μέλλον.

Ετσι όλοι κρίνουμε απαραίτητο να δώσουμε ένα μήνυμα ενότητας στα μέλη της περήφανης αυτής παράταξης και να σηματοδοτήσουμε τις νέες προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας.

Φίλοι συναγωνιστές!

Κάποτε ο Παυλος Μπακογιάννης σωστά είπε ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Σκοπός μας σήμερα είναι να πούμε ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν ούτε νικητές ούτε ηττημένοι. Κάθε μέλος αυτής της παράταξης από οποιαδήποτε θέση θα συνεχίσουν τους αγώνες στο μέλλον για το καλό της χώρας μας.

Αντίπαλός μας είναι ο χειρότερος εαυτός μας, εχθρός μας είναι η κακή λειτουργεία της σημερινής κυβέρνησης.

Ήρθε η ώρα να δώσουμε συγχαρητήρια τόσο στον Αντώνη Σαμαρά όσο και στην Ντόρα Μπακογιάννη και τον Αντώνη Ψωμιάδη για την εξαιρετική πορεία τους και να τους ευχηθούμε καλούς αγώνες.

Ήρθε η ώρα να καταλάβουμε ότι αύριο μια ΝΔ δεν είναι δυνατή χωρίς ειτε τον Αντωνη είτε τη Ντόρα, είτε το Δημήτρη είτε τον Άρη. Εν τελει, η παραταξη ανηκει σε μας και οχι στον αρχηγο.

Τα μικρά και μεγάλα λάθη της κας Μπακογίαννη

Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2009 2:50 μμ |

Η μάχη για τη Προεδρία στη Νέα Δημοκρατία και οι τακτικές των δύο υποψηφίων φαίνεται οτι κρύβουν μαθήματα για μέλλοντικούς υποψηφίους. Οι τάσεις όπως διαγράφονται από τις εβδομαδιαίες δημοσκοπήσεις, καθώς και το μεγάλο ρεύμα του Αντώνη Σαμαρά είναι ενδεικτικά της απήχησής του στην κοινωνία . Από την άλλη πλευρά, ευλόγως πολλοί θα αναρωτιούνται ποιές ήταν οι συγκυρίες οι οποίες έφεραν την υπεροχή Σαμαρά. Σήμερα, ανεξάρτητα του τελικού αποτελέσματος, είναι ξεκάθαρο ότι όχι μόνο ο Αντ. Σαμαράς έκανε σωστές κινήσεις στην προεκλογική του εκστρατεία, αλλα και ότι η κα Μπακογιάννη έκανε λάθη. Αυτά τα λάθη πρέπει να εξετάσουμε.

Το πρώτο μεγάλο τακτικό λάθος ήταν οι 1000 υπογραφές συνέδρων που συνόδεψαν την δήλωση υποψηφιότητας της κας Μπακογιάννη. Ο λόγος που καταλογιζεται ως λάθος είναι διότι εξελήφθησαν ως προκλητικές και είχαν ως αποτέλεσμα να συσπειρώσουν τα απέναντι στρατόπεδα. Επιπλέον, το γεγονός ότι οι 1000 αυτές υπογραφές κατατέθηκαν ήδη δέκα μέρες μετά τις εκλογές δημιούργησαν υποψίες οτι η κα Μπακογιάννη ξεκίνησε τη συλλογή υπογραφών ήδη πριν από την παραίτηση του Κων. Καραμανλή, ζημιώνοντας έτσι την ενότητα της παράταξης.

Δέυτερον, συχνά χρεώνεται στην κα Μπακογιάννη το ότι φάνηκε επιφυλακτική ως προς το ενδεχόμενο η βάση του κόμματος να εκλέξει τον επόμενο Πρόεδρο. Η άποψη αυτή βασίστηκε στη δική της φράση 'δεν είναι κουρελόχαρτο το καταστατικό', αλλά και στη εμμονή του κου Μειμεράκη να υποστηρίζει ότι 'τα καταστατικά αποφασιζονται σε περιόδους ηρεμίας, για να εφαρμόζονται σε περιόδους κρίσεων'. Και οι δύο αυτές απόψεις παραγνώρισαν το γεγονός οτι το καταστατικό, κουρελόχαρτο μεν δεν ήταν, αλλα θεωρείτω από την πλεοψηφία της βάσης ως ξεπερασμένο.

Δεν ήταν όμως, κατα την άποψή μου τόσο αυτή η κίνηση που χρεώνεται ως λάθος στην κα Μπακογιάννη, όσο η θέση της να εκλεγεί ο Πρόεδρος απο το Συνέδριο και αργότερα ο ίδιος να δρομολογήσει διαδικασίες για την εκλογή από τη βάση. Η θέση αυτή δήλωνε με τον πιο εμφανή τρόπο ότι η ίδια ήθελε να υπερσκελίσει την αμερόληπτη έκφανση της βάσης της Νέας Δημοκρατίας, οργανώνοντας ένα συνέδριο υπό τον έλεγχο της, αφού ο μηχανισμός της την έχει ήδη φέρει στην αρχηγία του κόμματος. Ο Αντώνης Σαμαράς αντέκρουσε τη προσπάθεια της αυτη με τη φράση του 'φοβάμαι ότι έτσι από τους περισσότερους, θα πάμε στους λιγότερους'.

Τρίτον, ο τρόπος με τον οποίο κάλυψε την άκομψη επίθεση του κου Μειμαράκη στο Συνέδριο για τη διαδικασία εκλογής διμηούργησε υπόνιες ότι ο τελευταίος τέλεσε μια τέτοια πράξη κατ'εντολή της κας Μπακογίαννη. Η επίθεση αυτή, σε μια χρονικά λάθος στιγμή (όταν δηλαδή αποφασιζόταν η διαδικασία εκλογής του Προέδρου) άφησε κακή γεύση στο κοινό της Νέας Δημοκρατίας και επιπλέον συσπήρωσε ακόμα περισσότερο το στρατόπεδο του Αντ. Σαμαρά.

Τέταρτον, η απουσία πολιτικού λόγου. Η κα Μπακογιάννη έδειξε απο την αρχη οτι θα περιοριζόταν σε κυβερνητικές θέσεις και αγνόησε ότι οι ψηφοφόροι στις εσωκομματικές και εθνικές εκλογές δεν ψηφίζουν πάντα με τα ίδια κριτίρια. Το γεγονός αυτό άφησε ένα ξεκάθαρο κενό το οποίο ο Αντ. Σαμαράς κάλυψε επιτυχώς, έτσι θέτοντας τους όρους της συζήτησης (κοινωνικός φιλελευθερισμός/ιδεολογία ΝΔ/παραδοσιακοί ψηφοφόροι) και δημιουργώντας μια ξεκάθαρη δυναμική υπερ του.

Πέμπτον, το μεγαλύτερο λάθος της κας Μπακογιάννη ήταν η εμμονή της να θυμίζει το 93 ως απάντηση σε ότι έκανε ή έλεγε ο κος Σαμαράς. Οι αναφορές αυτές γίνοντας είτε από την ίδια τη κα Μπακογιάννη, είτε από το στενό της κύκλο. Η εμμονή αυτή έκανε, κατάρχάς, το επιχείρημα αυτό να ξεθωριάσει γρήγορα στα αυτιά των ψηφοφόρων. Δεύτερον, αγνόησε η κα Μπακογιάννη και το επιτελείο της ότι, μετά από μια τόσο βαριά ήττα όπως αυτή της 4ης Οκτωβρίου, λιγο ενδιαφέρει τη βάση της Νέας Δημοκρατίας το τι έκανε ο Αντ. Σαμαράς το 93, εφόσον σήμερα μπορεί και πάλι να εμπνέυσει το σεβασμό των ψηφοφόρων και πάλι. Εν ολίγοις, η κα Μπακογίαννη πλήρωσε την ανυπομονισία της να γίνουν εκλογές όσο το δυνατόν συντομότερα και με οποιοδήποτε τίμημα.

Το αν τα λάθη αυτά θα αποβούν μοιραία, θα αποδειχθεί την επομένη των εκλογών. Ως τότε, καλό είναι να γίνουν μάθημα και στους υποψηφίους του μέλλοντος.

Ευχαριστώ

Ο γνώριμός σας Unionist

‘Εσωκομματική διαδικασία στην Ν.Δ.: Αναλύοντας το παράδοξο’

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009 2:01 πμ |

Του Γιάννη Μανώλη

Υπ. Διδάκτωρ Ευρ/κής Περιβαλλοντικής Πολιτικής - πρώην στέλεχος ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

Οι εκλογές της 4ής Οκτωβρίου ήταν ένα ισχυρό σοκ για την κεντροδεξιά παράταξη στην Ελλάδα. Η άστοχη επιλογή για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, η αδυναμία προβολής του κυβερνητικού έργου, καθώς και το γεγονός ότι η Ν.Δ. έχασε το συγκριτικό πλεονέκτημα προς το ΠΑ.ΣΟ.Κ όσον αφορά τα θέματα ηθικής τάξεως οδήγησε σε μία ευρεία ήττα. Τα όσα ακολούθησαν τη βραδιά των εκλογών έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι η αξιωματική αντιπολίτευση θα οδηγηθεί σε ένα γρήγορο έκτακτο συνέδριο όπου θα εκλέξει την επόμενη αρχηγό, η οποία προετοιμάζεται στο παρασκήνιο χρόνια για αυτό το σκοπό, με συνοπτικές διαδικασίες. Ο αναμενόμενος περίπατος της κας Μπακογιάννη μπλοκαρίστηκε από τη βάση της Ν.Δ. η οποία διεκδίκησε και κέρδισε, με τη στήριξη των λοιπών υποψηφίων για την προεδρία, εκλογή από όλα τα μέλη της παράταξης. Μαζί με τη συνοπτική διαδικασία εκλογής μπλοκαρίστηκε και η αφέλεια εκείνων που πιστεύουν ότι η Ν.Δ., αλλά και οι άλλοι κομματικοί σχηματισμοί, μπορεί να πορευτεί με άνωθεν εντολές που χαρακτηρίζονται από έλλειμμα εσωκομματικής δημοκρατίας, έλλειψη ουσιώδους διαλόγου, συμφωνιών που επιτυγχάνονται όχι στη βάση αρχών και θέσεων αλλά υπό τη σκέπη συντεχνιακών συμφερόντων. Το μοντέλο της μεταπολίτευσης το οποίο στηρίχτηκε σε πελατειακά δίκτυα, σε προσωποκεντρικά κόμματα και σε ισχυρούς κομματικούς μηχανισμούς έχει φαλιρίσει. Στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης, όπου η πληροφόρηση είναι διάχυτη σε όλους, οι πολίτες αναζητούν συμμετοχή στις λήψεις αποφάσεων και όχι νομιμοποίηση προκαθορισμένων εντολών. Το γεγονός ότι ο επόμενος αρχηγός της Ν.Δ. θα εκλεγεί από ένα ευρύ εκλογικό σώμα αποτελεί μία βαθιά τομή για το ελληνικό πολιτικό σύστημα (όχι μόνο για την κεντροδεξιά παράταξη). Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι το ίδιο συνέβη και το 2004 με την ανάδειξη του κου Παπανδρέου στην ηγεσία του κινήματος. Όμως, τότε, ο ΓΑΠ χρίστηκε διάδοχος με μία κληρονομικού τύπου διαδικασία και εν συνεχεία τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ καλέστηκαν να νομιμοποιήσουν αυτή την επιλογή (top-down διαδικασία). Αντίθετα στη Ν.Δ. ήταν η βάση που επέβαλε στην κορυφή ανοιχτή διαδικασία και συμμετοχή όλων των μελών στις εκλογές (bottom-up διαδικασία).

Κοιτάζοντας, τώρα, τη μάχη της διαδοχής στη Ν.Δ. ένα παράδοξο έχει προκύψει. Αρχικά η συντριπτική πλειοψηφία πίστευε ότι η Ντόρα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα επικρατήσει για τους εξής λόγους: α) έχει ένα πανίσχυρο μηχανισμό-στρατό που προετοιμάζεται χρόνια για αυτό το σκοπό, β) συγκεντρώνει δίπλα της ισχυρά οικονομικά και μιντιακά συμφέροντα, γ) έχει πάρει με το μέρος της βαρονίες, οικογένειες και φατρίες που ρυθμίζουν τις εξελίξεις στην Ν.Δ. σχεδόν από την ίδρυση της. Τι συνέβη, όμως, και η θυγατέρα του Μητσοτάκη μετετράπη από ισχυρό φαβορί σε αδιαφιλονίκητο αουτσάιντερ; Ένας συνδυασμός από λόγους εξηγούν αυτή την εξέλιξη, αλλά τρεις είναι οι σημαντικότεροι. Πρώτον, οι μηχανισμοί-στρατοί χειραγωγούν το εκλεκτορικό σώμα, ενώ εκείνο διεκδικεί τη χειραφέτηση. Δεύτερον, η εποχή του διαδικτίου δείχνει να 'τρέχει' γρηγορότερα από τα εκδοτικά συμφέροντα και το μιντιακό κατεστημένο. Τρίτον, οι μη-προνομιούχοι πολίτες 'διψούν' για συμμετοχή σε ανοιχτές διαδικασίες και γυρίζουν την πλάτη σε σημαδεμένα παιχνίδια εξουσίας. Απέναντι στο νεποτισμό προβάλουν το καινούργιο και άφθαρτο, ζητώντας ισονομία, ισοπολιτεία και ίσες ευκαιρίες ανέλιξης. Όταν τα 'τζάκια' συσπειρώνονταν υπό την απολιτική ομπρέλα της Ντόρας πίστευαν ότι για μία ακόμη φορά θα επιβάλουν τα θέλω τους στο λαό. Αγνόησαν,όμως, την αντίδραση των πολιτών. Και ως γνωστόν, όταν οι πολίτες σταματούν να τα τροφοδοτούν με καυσόξυλα, τότε τα τζάκια σβήνουν.

Αν στα παραπάνω προσθέσει κανείς και την υπεροχή του κου Σαμαρά σε ιδεολογικό και πολιτικό λόγο, τότε το παράδοξο παύει να υπάρχει και το ιδεατό γίνεται πραγματικό. Ο πολιτικός λόγος του Σαμαρά ξεπερνάει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις της μεταπολίτευσης και έχει το πολιτικό θάρρος να μιλήσει 'ανοιχτά' για το μέλλον. Εύστοχα θέτει τα σημαντικότερα διλήμματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία. Η πλευρά Σαμαρά αντιπροσωπεύει τη χειραφέτηση της πολιτικής, ενώ η άλλη υποστηρίζει τη χειραγώγηση. Η μία πλευρά μιλάει για νέο-πατριωτισμό και υπεράσπιση των οικουμενικών ιδεών του ελληνισμού, ενώ η άλλη δείχνει να ισορροπεί σε δύο βάρκες πηγαίνοντας πότε δεξιά και πότε αριστερά ανάλογα με το που φυσάει ο άνεμος. Ο Αντώνης βάζει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο νόμιμο και στο ηθικό τονίζοντας ότι οι δημόσιοι άντρες δεν αρκεί να είναι νόμιμοι αλλά πρέπει να είναι και ηθικοί, ενώ η Ντόρα στη ρητορεία τους μέμφεται αλλά στην ουσία τους καλεί κοντά της. Ο Σαμαράς δηλώνει ξεκάθαρα ότι το μοντέλο ανάπτυξης είναι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, όπου το Κράτος θα έχει ρόλο ρυθμιστή στην αγορά και η κοινωνική δικαιοσύνη θα αποτελεί το απαραίτητο συστατικό για την εύρυθμη λειτουργία της Πολιτείας. Η Μπακογιάννη ενώ υπήρξε, μαζί με Μάνο και Ανδριανόπουλο, η κύρια εκπρόσωπος του αποτυχημένου νέο-φιλελεύθερου μοντέλου (ή αναρχοκαπιταλιστικού μοντέλου), τώρα φοράει τη μάσκα της κοινωνικής ευαισθησίας για να ψαρέψει, ακόμη μία φορά, σε θολά νερά.

Είναι η εποχή που οι πολίτες γυρνούν την πλάτη στις γενικόλογες αοριστολογίες και φλερτάρουν με το ειδικό και το πραγματικό. Αν αυτό το φλερτ μετατραπεί σε σχέση δεν μένει παρά να το δούμε.

Το απατηλό δόλωμα της «ενότητας»

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009 9:50 πμ |

Tου Χρηστου Γιανναρα

Η πολιτική διαφωνία βουλευτή ή κομματικού στελέχους με τον πρόεδρο του κόμματος, η ρήξη και αποχώρηση από το κόμμα, μπορεί, ενδεχομένως, να είναι επονείδιστη «αποστασία», αλλά μπορεί να είναι και τίτλος τιμής: Πράξη πολιτικής ευθύνης και συνέπειας, γενναίας και θυσιαστικής εντιμότητας.

Κριτήριο αξιολογικής αποτίμησης μιας πολιτικής διαφωνίας και ρήξης είναι, κατά στοιχειώδη λογική, η ανιδιοτέλεια ή όχι των κινήτρων, φανερή στα αποτελέσματα. Μιλάμε για επονείδιστη αποστασία, όταν ο πολιτικός εγκαταλείπει το κόμμα του και την παράταξή του σε ώρα μάχης και προσχωρεί στον αντίπαλο για χάρη συγκεκριμένων ανταλλαγμάτων: Προσφέρεται λ.χ. να διευκολύνει παραβιάσεις του Συντάγματος («βασιλικά πραξικοπήματα» άλλοτε) ή διπλωματικές «λύσεις» προβλημάτων εξωτερικής πολιτικής που προωθούνται από «ξένα κέντρα αποφάσεων». Και εισπράττει υπουργικό θώκο, παρ' αξίαν προώθηση σε ηγετικές θέσεις, σκανδαλώδη προβολή από τα εμπορικά ΜΜΕ.

Οπωσδήποτε και χωρίς εξαίρεση, κάθε πολιτική διαφωνία, ρήξη και αποχώρηση είναι «αποστασία, προδοσία και ντροπή, μόνο σε οργανωμένα σχήματα ολοκληρωτικού χαρακτήρα (κατ' επίφασιν κόμματα): Στις συντεχνίες συμφερόντων, ιδεολογικά «πολυσυλλεκτικές», δηλαδή πολιτικά ασπόνδυλες, με δίψα μόνο για εξουσία και χρήμα. Η σε «σέχτες» ατόμων πολιτικής θρησκοληψίας, γαντζωμένων σε δόγματα, σε άλογες φανατισμένες εμμονές, με τυφλή στράτευση και πειθαρχία, προκειμένου να απωθηθεί ο φόβος της ενηλικίωσης, φόβος της ελευθερίας.

Τόσο στις συντεχνίες συμφερόντων όσο και στις σέχτες αυτευνουχισμού, η «αποστασία» κάποιου λειτουργεί ως απειλή: είναι ρωγμή ανασφάλειας για τους απομένοντες, θέτει ερωτήματα που δεν αντέχουν να τα απαντήσουν, γεννάει πανικό. Γι' αυτό έχουν πανομοιότυπη γλώσσα και οργή ένας Κνίτης όταν μιλάει για τους «αποστάτες» του ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Μεϊμαράκης όταν μιλάει για τον κ. Σαμαρά.

Η έκταση της παγίδευσης των πολιτών σε συντεχνίες συμφερόντων ή σέχτες ψυχανωμαλίας (κατ' επίφασιν κόμματα) μετράει την υπανάπτυξη της ελλαδικής κοινωνίας. Η παγίδευση γίνεται εντυπωσιακά εμφανέστερη στις περιπτώσεις εσωκομματικών κρίσεων και εκλογής αρχηγού. Τότε εκπλήσσει ο αριθμός των πολιτών που δέχονται να θεωρούνται οριστικά δεδομένοι οπαδοί, αμετακίνητα μαντρωμένοι στη λογική του ποιμνιοστάσιου: Κρίνουν οι οπαδοί και αξιολογούν τους υποψήφιους αρχηγούς όχι για τις πολιτικές τους ικανότητες, όχι για τα διανοητικά τους χαρίσματα, την ανθρώπινη ποιότητα, το ηγετικό τους τάλαντο. Ψηφίζουν οποιονδήποτε, υποτάσσονται σε οποιονδήποτε, αρκεί να τον πιστέψουν εγγυητή «ενότητας» της συντεχνίας ή της σέχτας.

Αλλά η εγγύηση της «ενότητας» είναι κάτι μάλλον νεφελώδες και απροσδιόριστο, εύκολη συνάρτηση ψυχολογικών κυρίως παραγόντων και όχι ορθολογικών σταθμίσεων. Γι' αυτό βλέπουμε, για χάρη της «ενότητας», να προτιμούν οι οπαδοί ως αρχηγό το συμβολοποιημένο στο κόμμα τους όνομα κλώνου οικογένειας διαλάμψαντος το πάλαι ηγέτη (έστω και αν ο γόνος μειονεκτεί δραματικά) και όχι αναστήματα κύρους, χαρισματικής ευφυΐας και δημιουργικής πυγμής που θα μπορούσαν να αρχηγεύσουν. Το φαινόμενο της οικογενειοκρατίας στα κόμματα είναι από τα πιο χαρακτηριστικά συμπτώματα παρακμιακού παλιμβαρβαρισμού, συλλογικής παλινδρόμησης στην αλογία ενστικτωδών επιλογών, φοβίας μήπως και διαλυθεί η αγέλη.

Αλλά το κλίμα αλογίας και φοβίας προσφέρεται κατεξοχήν προκειμένου να βουκοληθούν οι οπαδοί σε έντεχνα υπαγορευόμενες αποφάσεις. Οι «διαμορφωτές κοινής γνώμης» (Opinion Makers), οι ευφυείς διαφημιστές, τα έμπειρα στελέχη «ειδικών υπηρεσιών» σε πρεσβείες ισχυρών κρατών ξέρουν, πως αν κατορθώσουν να παγιδεύσουν τους οπαδούς ενός κόμματος στην αλογία φοβικών ενορμήσεων, μπορούν να πετύχουν ό,τι θέλουν: Μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα, ο αυτονόητα και πασίδηλα καταλληλότερος για αρχηγός, ο συντριπτικά υπέρτερος σε ευφυΐα, κατάρτιση, πολιτική επιδεξιότητα, αρχίζει να ενοχλεί τους οπαδούς σαν οιηματίας, αλαζόνας στη συμπεριφορά, ενοχλητικά βιαστικός να αρχηγεύσει, ύποπτος για εξαρτήσεις από μεγαλεμπόρους της πληροφόρησης.

Ταχύτατα, από στόμα σε στόμα, η επιφύλαξη απλώνεται αδυσώπητη, οι ορθολογικές αντιστάσεις σαρώνονται. Ο οσοδήποτε μειονεκτικός αντίπαλος του ικανού, κραυγαλέα ανεπαρκής, άγλωσσος, κατ' επανάληψη αποτυχημένος σε ό,τι ανέλαβε, αρχίζει να θεωρείται «καλή λύση». Γιατί; Είναι «εγγυητής της ενότητας», ξορκίζει την ανασφάλεια που γεννάει στην αγέλη ο ευφυής. Και η μεταστροφή της γνώμης των οπαδών υποχρεώνει τα κομματικά στελέχη, το ένα μετά το άλλο, σε δημόσιο αυτευνουχισμό της νοημοσύνης και αξιοπρέπειάς τους. Σπεύδουν να συνταχθούν με τον υποψήφιο που, πριν από εικοσιτετράωρα, όλοι, μα όλοι, θεωρούσαν ανύπαρκτο.

Η ευκολία με την οποία «ανεπαισθήτως» οι κομματικοί οπαδοί παγιδεύονται στην αλογία, είναι μάλλον το κρισιμότερο αυτή την ώρα πρόβλημα για την επιβίωση της όποιας (έστω και προσχηματικής) δημοκρατίας στην Ελλάδα, της ακεραιότητας και ανεξαρτησίας του κρατικού μας σχήματος. Ολα δείχνουν (έχει σχεδόν εξαγγελθεί) ότι μέσα στον φετεινό χειμώνα «πρέπει» να κλείσουν όλα τα προβλήματα με τα οποία η Ελλάδα «δυσκολεύει» το ΝΑΤΟ: το Κυπριακό, το Σκοπιανό, των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, ίσως και των «μειονοτήτων». Με αυτό τον στόχο έχει κιόλας κατορθωθεί μέσα από απανωτές εκπλήξεις, να είναι σήμερα πρωθυπουργός της Ελλάδας ένας ένθερμος υποστηρικτής της Πλεκτάνης Ανάν. Και η πρόσφατη εκλογική του επιτυχία δεν άφησε περιθώρια να αντιδράσουν κομματικά του στελέχη για τον διορισμό προσώπου με την ίδια προκλητική συμπεριφορά στη θέση αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών.

Τώρα μαίνονται οι μεθοδεύσεις να παγιδευτούν στην αλογία ενστικτώδους πανικού και οι αντίπαλοι της κυβέρνησης οπαδοί, ώστε η δίνη της ακρισίας να φέρει στην αρχηγία και της αξιωματικής αντιπολίτευσης επίσης κορυφαίο προπαγανδιστή της Πλεκτάνης. Γραδάρει τις μεθοδεύσεις η σθεναρή υποστήριξη που προσφέρουν στην προκλητική υποψηφιότητα οι πειθαρχικότατα πάντοτε συντονισμένοι στις απόψεις του ΝΑΤΟ «προοδευτικοί» του ευρύτατου εθνομηδενιστικού φάσματος, από τη μαρξιστική Αριστερά ώς τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά. Και οι παραιτημένοι από τη λογική και την κρίση τους οπαδοί ούτε υποψιάζονται το παιχνίδι που παίζεται.

Δυστυχώς, ο αντίπαλος της Θεοδώρας Μητσοτάκη δεν είναι το ηγετικό ανάστημα που χρειάζεται η χώρα. Τουλάχιστον όμως, στη γλώσσα της μακρυγιαννικής ντομπροσύνης, μοιάζει να θέλει να είναι «απροσκύνητος».

Ο πολιτικός ανήρ - Ανδρέας Ανδριανόπουλος

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009 4:08 πμ |

Οπου σταθει και οπου βρεθει ο κος Ανδριανοπουλος λεει τα ιδια δειαρκως:

"Για κάποιον δυσεξήγητο λόγο τα στελέχη της ΝΔ απεχθάνονται τις φιλελεύθερες επιλογές επιμένοντας σε ένα θολό κρατικίστικο λαικισμό. Πολλοί διαδηλώνουν την ανάγκη ανασυγκρότησης της παράταξης πάνω στις γραμμές ενός φιλολαικού, δήθεν κοινωνικότερου, προφίλ. Κι εκστομίζουν λογής ασυναρτησίες περί κοινωνικού φιλελευθερισμού καθώς και άλλα τινά παρόμοια περίεργα."

Αγαπητε κε Ανδριανοπουλε

Τον κοινωνικο φιλελευθερισμο δεν τον επικαλειται μονο ο Αντωνης Σαμαρας, αλλα και η κορη του πολιτικου ανδρος που σας ανεδειξε και πιθανοτατα η προτιμηση σας για αρχηγο της ΝΔ (το τελευταιο δεν το εχω εξακριβωσει, παντως θα με εξεπλητε αν δεν ηταν ετσι).

Η ειδοποιος διαφορα ειναι οτι η κα Μπακογιαννη ουδεποτε ανελυσε τι εστι κοινωνικος φιλελευθερισμος καθ'αυτην, και οδηγει πολλους απο εμας στο συμπερασμα οτι ισως δεν γνωριζει και τι ειναι. Αν αυτο σας φαινεται υπερβολικο, σκεφτειτε οτι καποιος ο οποιος αποφευγει να ανοιχτει σε μια περιοχη (εν προκειμενω την οικονομια) ειναι διοτι δεν θελει να ερθει αργοτερα σε δυσκολη θεση εαν ρωτηθει επ'αυτου και δεν γνωριζει πως να απαντησει.

με δεδομενα ολ'αυτα, ισως θα μπορουσατε να πεισετε την κα Μπακογιαννη να προβαλει τον νεοφιλελευθερισμο ως δικη της πολιτικη πλατφορμα και να βγει να τον υποστηριξει δημοσια. Δεν σας εγγυουμαι οτι θα αγγιξει τις καρδιες των ανθρωπων, αλλα τουλαχιστον θα δουμε επιτελους προεκλογικη εκστρατεια με πολιτικο λογο και απο τις δυο πλευρες (και οχι μονο μια οπως τωρα). Καλυ σας τυχη στην προσπαθεια σας να πεισετε

Unionist

Ντόρα Μπακογιάννη: τί θα γράψει η ιστορία;

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009 5:53 πμ |

Για οσους εβλεπαν μακρια (και δεν συμπεριλαμβανω τον εαυτο μου) η ηττα της Ν. Μπακογιαννη ισως να διαφαινοταν απο τη στιγμη που η εκλογη του Προεδρου της Νεας Δημοκρατιας πηγε στη βαση. Η μερα της εκλογης βεβαια απεχει ακομα και οπως λενε πολλοι, η καλπη ειναι εγγυμονουσα γυναικα.

Ειναι παντως ξεκαθαρο οτι την στιγμη που μιλαμε υπαρχει μια ξεκαθαρη δυναμικη (το ατιμο το momentum που εφαγε τη Χιλαρι) υπερ του διδυμου Σαμαρα-Αβραμοπουλου. Κατα την αποψη μου, η βαση της ΝΔ διακειται ολο και πιο φιλικα προς τον Α. Σαμαρα διοτι εκπροσωπει το καινουργιο για τη Νεα Δημοκρατια, το φρεσκο, που δεν συνδεεται με τα τελευταια χρονια διακυβερνησης της. Το γεγονος οτι αυτος και ο Δ. Αβραμοπουλος υπηρξαν αντιδραστικα στοιχεια στο παρελθον ειναι υπερ τους διοτι εφοσον εκλεγουν θα τραβηξουν την προσοχη ολων οσων ειχαν απογοητευτει με τη κυβερνηση της ΝΔ. Αυτο ακριβως το γεγονος ειναι που δημιουργει την δυναμικη τους και στις εσωκομματικες εκλογες: οσο μεγαλωνουν τα ποσοστα τους τοσο η πλατια βαση βλεπει με θετικοτερο ματι την εκλογη Σαμαρα.

Η κα Μπακογιαννη, οπως απεδειξε, μπορει παντα να προβαλει τα ονοματα των βουλευτων και αλλων συνεδρων που την υποστηριζουν και να θυμιζει οτι οι αντιπαλοι της καποτε εφυγαν απο τη Νεα Δημοκρατια, αλλα τα γεγονοτα απο μονα τους ειναι εναντιων της. Ο απογητευμενος κοσμος της Νεας Δημοκρατιας, μετα απο την τελευταια βαρια ηττα, θελει οπωσδηποτε να αποφυγει εναν Προεδρο που φερει εντονες αναμνησεις απο την παλια κυβερνηση. Δυστυχως γι αυτην, η Ν. Μπακογιαννη αυτο ακριβως εκπροσωπευει. Πολυ λιγο ενδιαφερει τον καθενα αν ο Σαμαρας καποτε αντιπολιτευτηκε την Νεα Δημοκρατια, εφοσον σημερα μπορει να εμπνευσει για αλλη μια φορα το σεβασμο και να κερδισει την εμπιστοσυνη τους.

Η πολιτικη της Ν. Μπακογιαννη να επικεντρωνεται στο παρελθον των δυο ανθυποψηφιων της εχει αποδειχθει λαθος και ως τωρα εχει φερει μονο το αντιθετο αποτελεσμα στην κοινη γνωμη. Γιατι λοιπον δεν καταλαβαινει και η ιδια οτι συνεχιζοντας με την ιδια πολιτικη θα συνεχισει να χανει και θα βλεπει τα ποσοστα του Α. Σαμαρα να ανεβαινουν;

Αποψη μου ειναι πως η πρωην ΥΠ.ΕΞ. δεν ηταν ποτε της προετοιμασμενη για μια μαχη σωμα με σωμα και ως εκ τουτου δεν ανεπτυξε ποτε πολιτικο λογο ουτε και αντεπιχειρηματα στο λογο του Α. Σαμαρα. Σημερα, κρινοντας απο το οτι ο Α. Σαμαρας εχει ουσιαστικα θεσει τους ορους της πολιτικης συζητησης (κοινωνικος φιλελευθερισμος/ιδεολογια της ΝΔ/παραδοσιακοι ψηφοφοροι) και μην μπορωντας να δωσει απαντησεις, εμμενει στην παγια πλεον τακτικη της να θυμιζει το 93 ή να δινει προχειρες απαντησεις τους στυλ "δεν ειναι λυση η περιχαρακωση". Λες και ο Α. Σαμαρας μιλησε ποτε για περιχαρακωση.

Εν τελει, ισως η ιστορια θα γραψει πως η πιο μεγαλη ατυχια της ηταν το οτι εκανε το μεγαλυτερο της λαθος, οταν ο Σαμαρας επαιξε το καλυτερο του χαρτι.

Ευχαριστω